شعر وطن و تن

وطن را با ت بنویس؛ از تن‌هایی که جان داده‌اند:

در فارسی، «وطن» با «ط» از ریشه عربی به معنای اقامتگاه است، اما «تن» با «ت» واژه‌ای ایرانی برای جسم است. همین جابه‌جایی یک حرف، استعاره «ملت به‌مثابه بدن» را فعال می‌کند؛ ایده‌ای که در نظریه‌های دولت مدرن، سرزمین را کالبدی می‌داند که شهروندان اعضای آن‌اند و فداکاری‌ها زخم‌هایش. زبان مادری این‌جا خودش زخم را در تغییر املایی نشان می‌دهد.

راهکار:

در این جمله، «وطن» از یک واژه انتزاعی به بدنی جمعی بدل می‌شود که زخم‌هایش را با «تن»های ازدست‌رفته می‌شمارد. حتی املای کلمه تغییر می‌کند تا زبان خودش شهادت بدهد که وطن با تن‌هایش معنا پیدا می‌کند.