عشق به ویرانسرای ایران: شعری از تعلق:
در روانشناسی محیطی، «دلبستگی به مکان» فرآیندی است که حتی در مکانهای آسیبدیده، مغز انسان حس هویت و امنیت را بازیابی میکند. پژوهشها نشان میدهند که این حس میتواند مدارهای عصبی مشابه عشق مادرانه را فعال کند، به همین دلیل است که «ویرانسرا» هم میتواند عمیقاً دوستداشتنی باشد.
راهکار:
این عشق به ویرانه، درست مثل عشق به یک دوست زخمخورده است: ما کاستیها را میبینیم اما تمامیت وجودش را دوست داریم. جالب اینجاست که همین نگاه میتواند اولین قدم برای بازسازی واقعی باشد، نه از سر ناچاری، که از سر تعلق.