اگر دربارهی من پرسیدند؛ اندکی شعر و بسیار عشق:
در روانشناسی به این «اثر پایانی» میگویند: آخرین چیزی که دربارهی کسی میشنویم، بر قضاوت ما سنگینی میکند و گاهی کل خاطره را بازنویسی میکند. این جمله دقیقاً دارد از آن اثر استفاده میکند تا تصویر شما را در ذهن پرسشکننده با پیوندِ «شعر/عشق» بازنویسی کند. حافظه نه آرشیو، که «تخیلِ گذشته» است. شما ترجیح میدهید با کدام دو کلمه در خاطر دیگران بازنویسی شوید؟
راهکار:
ایدهی مکمل: جابهجایی «من» و «شعر» در همین جمله، روایت را از عاشقانه به شاعرانه میبرد و نشان میدهد هر دو روی یک سکهاند.