دلتنگی برای یار: باز هم جای خالی اش خالیست! 🖤:
جای خالی کسی که رفته، از نظر عصبشناسی دقیقاً مسیرهای مغزی درد فیزیکی را فعال میکند. تحقیقات fMRI نشان داده که طرد اجتماعی یا فقدان، بخش قشر کمربندی پیشین (Anterior Cingulate Cortex) را درگیر میکند؛ همان جایی که برای درد جسمی روشن میشود. به همین دلیل است که جای خالی، واقعاً درد دارد. جالب اینجاست که مغز برای تحمل، نوعی شبیهسازی از حضور فرد میسازد تا آن جای خالی را پر کند. چرا این شبیهسازی گاهی از خود حضور واقعی هم قدرتمندتر میشود؟
راهکار:
تا حالا شده جای خالی کسی را با یک قوری چای پر کنی؟ همان نقطهای که نشسته بود را نشانهگذاری کن و یک شیء خنثی آنجا بگذار. این ترفند ساده ذهن را وادار میکند «فقدان» را به حافظه مادی تبدیل کند و آن جای خالی تبدیل میشود به یک نماد بهجای زخم باز.