شعر نو کلاسیک

آمدي نعشِ غزل باخته را جان بدهي؟
جنگلِ سوخته را وعده باران بدهي؟️

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم
خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایی
گرفته در دماغی خسته چون خوابی پریشانم

خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد
خدایا این شب آویزان چه می خواهند از جانم

پریشان یادگاریهای بر بادند و می پیچند
به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد
چه جای من که از سردی و خاموشی ز مستانم
️

دور از تن و تن دور است
پایم به لب گور است
گر تن ندهد جانان
مقصد به ره گور است
گویند که مجنون دل
در برزن و در کوی است
این دل که شده مجنون
از دست سر و روی است
چشم من اگر کم سو
قلب من اگر خسته
تشخیص دهم رویش
با قلب و سر بسته️

دل شب تنگ است و دل من تنگ ترین
شب سرد است و خانه ی من سرد ترین...️

غریب
من دراین شهر غریبم دراین
کوچه اسیر
چون به رویای عشق توام که
گشته ام پیر
سالهاازسر زلفت ای دلبرخوبان
پا در زنجیر
از من ای دلبر جان هرگز توآن
رویت را نگیر
عارف.ل.ا.و💚ص🌹🌹ق🌹+


️