شعر نو کلاسیک

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم
خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایی
گرفته در دماغی خسته چون خوابی پریشانم

خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد
خدایا این شب آویزان چه می خواهند از جانم

پریشان یادگاریهای بر بادند و می پیچند
به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد
چه جای من که از سردی و خاموشی ز مستانم
️

آمدي نعشِ غزل باخته را جان بدهي؟
جنگلِ سوخته را وعده باران بدهي؟️

دور از تن و تن دور است
پایم به لب گور است
گر تن ندهد جانان
مقصد به ره گور است
گویند که مجنون دل
در برزن و در کوی است
این دل که شده مجنون
از دست سر و روی است
چشم من اگر کم سو
قلب من اگر خسته
تشخیص دهم رویش
با قلب و سر بسته️

دل شب تنگ است و دل من تنگ ترین
شب سرد است و خانه ی من سرد ترین...️