شعر نو فلسفی

درخیال خود دویدم تابخندم
بدنـیا پا نهـادم تا بگـریـم
کجای جـاده بود ان حالِـ پنهـان‌؟
کجای زندگی بود ان‌سکوت گریان؟
خنـدیدم به عمر که گه گـاه مرا بنـده کرد
بنده شدم در این بندکه ناگاه مرا مرده کرد
ای هوای نفس گمان کردی که برده ای
ناگـاه میـبینی در قبری زیبا خـفته ای
مهربان دیر شد فهمیدی خنده زیبا نیست
چون گریان هم ز خنده دل شکیبا نیست♡️

نمی‌دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی‌خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم
چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد
به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز پی در پی
دم گرم خودش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند در من
سکوت مرگبارم را.️