چای بنوش و آرام باش – شعری از نیما یوشیج:
آیا میدانستی نیما یوشیج با شکستن وزن عروضی کلاسیک، انقلابی در شعر فارسی ایجاد کرد؟ این بیت نماد «رمانتیسم طبیعتگرا»ی اوست. جالب اینجاست که «باد» در اشعارش بارها تکرار میشود؛ استعارهای از زمان و تغییر ناپایدار. او میگوید از تمام هستی مشترک ما فقط مشتی کاه برای باد میماند – اشارهای تلخ به بیاعتباری دنیا. این فلسفه چقدر با زیست دیجیتال امروز همخوان است؟
راهکار:
اگر این شعر برایت آشناست، شاید بد نباشد یک فنجان چای واقعی دم کنی، بنشینی و به این فکر کنی: چه چیزهایی در زندگیات واقعاً «باد» هستند و چه چیزهایی «کاهِ» باقیمانده؟ تمرین سادهای برای اولویتبندی ذهنی.