متن عاشقانه «تموم ناتموم من» از حامیم:
ذهن ما کارهای ناتمام را خیلی بهتر از تمامشدهها به خاطر میسپارد؛ در روانشناسی به این «اثر زیگارنیک» میگویند. این یعنی عشقهای ناتمام، عمیقترین رد را در حافظه میگذارند. شعر تو ناخودآگاه این پدیده را بیدار میکند: یک پایان باز که هرگز از ذهن پاک نمیشود. چرا مغز ما اینقدر به نیمهتمامها چسبیده؟
راهکار:
مفهوم «تمام ناتمام» در روانشناسی به پدیدهای به نام «اثر زیگارنیک» برمیگردد: ذهن انسان کارهای ناتمام را بسیار بهتر از کارهای تمام شده به خاطر میسپارد. این حس ناتمامی، عشق را در یادها زندهتر نگه میدارد. شاید ارزشش را داشته باشد که این حس را نه بهعنوان یک فقدان، که مثل یک نقاشی نیمهتمام ببینی که همیشه امکان ادامهاش در خیال وجود دارد.