شعر مستی و بوسه

مست می‌کنیم و همه‌چیز را گردن الکل می‌اندازیم:

پژوهش‌ها می‌گویند حتی اگر فرد فکر کند الکل خورده—حتی با نوشیدنی بی‌الکل—رفتار اجتماعی‌تر و بی‌پرده‌تری نشان می‌دهد؛ چیزی که «انتظار الکل» نام دارد. پس بهانهٔ الکل گاهی از خود الکل قوی‌تر است. اگر الکل فقط بهانه باشد، چه چیزی واقعاً زبانمان را باز می‌کند؟

راهکار:

این متن یک «کمدی موقعیت» یک‌خطی است: الکل نقش بهانه را بازی می‌کند تا میل و پشیمانی هم‌زمان خنده‌دار شوند. اگر ادامه‌اش را با صحنهٔ صبح بعد و سردرد و انکار بنویسی، طنز از یک شوخی به یک مینیاتور کامل تبدیل می‌شود.