شعر مستی بدون باده

شعر مستی بی باده: عشق الهی و فنا شدن در معشوق:

در علوم اعصاب، «شبکهٔ حالت پیش‌فرض» مغز، مرزهای ایگو را می‌سازد. وقتی خاموش می‌شود، حس «فنا» یا یکی‌شدن با کلّیت رخ می‌دهد. عرفا این را «مستی بی‌باده» می‌نامیدند. جالب اینجاست که مدل کدگذاری پیش‌بینانهٔ مغز نشان می‌دهد چرا تسلیمِ کامل به «او» مثل بازگشت به خانه آرامش می‌آفریند: چون خطای پیش‌بینی را به صفر می‌رساند. آیا شبکه‌های اجتماعی دقیقاً برعکس، با دائم روشن نگه‌داشتن آن شبکه، ما را از این صلح درونی دور می‌کنند؟

راهکار:

این رباعی را می‌توانید مثل یک تمرین مراقبهٔ کوتاه بخوانید: هر مصرع را با یک دم و بازدم تکرار کنید و «تویی» را نه یک شخص، بلکه همان آگاهیِ نابی تصور کنید که مرزهای ذهن در آن حل می‌شود.