شعر مولانا درباره جدایی

دیر آمده‌ای مرو شتابان؛ شعر جدایی مولانا:

در عصب‌شناسی، غیاب ناگهانی چهره دلخواه همان بخش قشر کمربندی قدامی را فعال می‌کند که در درد فیزیکی روشن می‌شود؛ به همین دلیل رفتن کسی که تازه آمده، در مغز شبیه یک بریدگی واقعی ثبت می‌شود. از طرفی اثر زیگارنیک نشان می‌دهد ذهن انسان دیدارهای نیمه‌تمام را تا ۹۰ درصد بهتر از دیدارهای کامل به‌خاطر می‌سپارد و مدار دوپامین را در حالت طلبِ ناتمام قفل می‌کند. این دقیقاً یعنی «دیرآمدن و زودرفتن» از نظر شناختی، ماندگارترین نوع حضور است.

راهکار:

این بیت را می‌توان نه فقط خطاب به یک انسان، بلکه خطاب به لحظه‌های نادرِ حالِ خوب خواند: لحظه‌هایی که دیر پیدا می‌شوند و زود می‌گریزند. اگر «تو» را همان آگاهی زودگذر بدانیم، شعر از یک گفت‌وگوی عاشقانه به مراقبه‌ای درباره‌ی زمان و حضور بدل می‌شود؛ درست همان نقطه‌ای که مولانا میان عشق زمینی و آسمانی قصد کرده است.