شعر میهن پرستانه برای کودکان میناب و خوزستان:
در روان‌شناسی اجتماعی، «غم مشترک» یکی از قوی‌ترین چسب‌های هویت جمعی است؛ جوامعی که رنج مناطق مختلف را در یک روایت واحد می‌شنوند، همبستگی عصبی بیشتری نشان می‌دهند. جالب اینجاست که مغز انسان برای زنده ماندن در بحران، خاطرات تلخ را با جزئیات مکانی دقیق‌تر ذخیره می‌کند؛ برای همین نام میناب، خوزستان و بلوچستان در شعر، بیش از یک اشاره جغرافیایی است؛ یک مختصات حافظه جمعی است.
راهکار:
این متن را می‌شود یک «سرود جغرافیای زخم» خواند؛ جایی که درد کودکان جنوب، خشکی بلوچستان، جوانی ازدست‌رفته و استعداد نادیده‌گرفته‌شده، همگی به یک روایت مشترک از ایستادگی گره می‌خورند. نقطه قوت متن، تبدیل رنج‌های پراکنده به یک تعهد جمعی است؛ می‌توانی با افزودن یک بیت درباره آینده همین کودکان، حس امید انتهایی را پررنگ‌تر کنی.