شعر ماه و یار

شعر عاشقانه: گفتم ای مه بی‌سبب یاری ز یاری بگذرد؟:

گذر یار از برابر شاعر، درست مثل گذر ماه از پشت ابر، لحظه‌ایست که در حافظه حک می‌شود. جالب است بدانید مغز ما طرد عاطفی را دقیقاً با همان مدارهای عصبی پردازش می‌کند که درد جسمی را! این استعاره کهن، بازتاب نوروشیمیِ دلبستگی و بقای اجتماعی ماست؛ دردی واقعی در لفافه‌ی شعر.

راهکار:

این بیت را می‌توان با افزودن مصرعی به سبک سعدی تکمیل کرد، مثلاً: «گفتم این نیز بگذرد، دل به نگاهی خوش کنم / باز در گوشم دمید: هر چه بگذشت، می‌گذرد». یا این صحنه را با عکسی از ماه که از میان ابر می‌خزد تلفیق کن تا بازی گذر و ماندگاری پررنگ شود.