شعر کوتاه سیاه و سفید

سلامتی به روزی که همه سیاه پوشیدند و من سفید:

در ایران سیاه نماد عزا و سفید نماد جشن و وصلت است. اما جالب اینجاست که در فرهنگ‌های شرقی مانند هند و چین، سفید رنگ سوگواری است. این وارونگی ناخودآگاه در شعر شما، یک تناقض فرهنگی جذاب می‌سازد: گویی در روز مرگ، زندگی را به تن کرده‌اید. روان‌شناسی اجتماعی می‌گوید هنجارشکنی در مراسم جمعی، فرد را یا طرد می‌کند یا به نماد تبدیل. به نظر شما این سفیدپوشی جسارت بود یا یک نیاز درونی برای دیده شدن؟

راهکار:

این تضاد می‌تواند نماد جشنی پنهان در دل سوگی همگانی باشد؛ شبیه به ازدواجی در روز عزا. شاید یادآور این حقیقت است که شادی شخصی حتی در اندوه جمعی هم حق طبیعی انسان است. از این زاویه، بیت شما یک بیانیه استقلال عاطفی است.