شعر کوتاه پرواز و سقوط

به قصد پرواز، تجربه سقوط | شعری فلسفی:

در مهندسی هوانوردی، برای پرواز باید زاویه حمله را بالا برد؛ اما اگر از زاویه بحرانی بگذری، بال نیروی برآر خود را از دست می‌دهد و «استال» رخ می‌دهد: خودِ تلاش برای اوج‌گیری، عامل سقوط می‌شود. آیا سقوط هم بخشی از پرواز است؟

راهکار:

سقوط، پایان پرواز نیست؛ داده‌ای خام از ارتفاع، باد و بال است. زاویه را عوض کن، نه آرزو را.