شعر کوتاه غروب

روزای خوبمون شب شد؛ پایان شیرین کجاست؟:

طبق نظریهٔ «قله-پایان» کانمن، یاد ما از یک تجربه، فقط اوج و لحظهٔ پایانی‌اش را ثبت می‌کند. اگر این پایان را «شب» ببینیم، کل آن دوران را تاریک به خاطر می‌آوریم، حتی اوج روشنش محو می‌شود. حافظه با ما چه بازی عجیبی می‌کند. نکند روزها واقعاً آن‌قدرها هم خوب نبودند و ما فقط پایان تلخش را به کلش چسبانده‌ایم؟

راهکار:

شب تنها زمانی است که ستاره‌ها دیده می‌شوند. شاید این تاریکی دعوتی برای تماشای نوری تازه‌ست که روز اجازه‌اش را نمی‌داد.