شعر کوتاه درباره شمع

پارادوکس شمع؛ فتیله‌ای که نابودش می‌کند:

پارادوکس شمع: همان فتیله‌ای که شعله را زنده نگه می‌دارد، مادهٔ اصلی سوختن است؛ در روان‌شناسی «خودویرانگری کارکردی» یعنی ویژگی‌ای که هم محرک رشد است هم فرسایش. فتیله بدون شعله فقط نخ است، شعله بدون فتیله خاموش.

راهکار:

این متن را می‌توان با «پارادوکس فتیله» بازخوانی کرد: همان نخ پنهان، هم شعله را زنده نگه می‌دارد و هم شمع را آب می‌کند. به جای دیدن آن فقط به عنوان دشمن درونی، ببین چه چیزی در تو هم سوخت است و هم روشنایی؛ آگاهی از این نسبت، اولین قدم برای تنظیم شدت شعله است.