دختر، فرشتهای بیبال:
در اسطورهشناسی زرتشتی، فرشتگان (امشاسپندان) بال ندارند؛ بلکه هالهای از نور دارند. اما در ادبیات فارسی، «فرشتهی بیبال» استعارهای از انسانی است که تمام صفات فرشتهای را دارد جز قدرت پرواز – یعنی زمینیست اما الهی. جالب اینجاست که در روانشناسی تحلیلی یونگ، تصویر «دختر – فرشته» کهنالگویی از آنیماست: جنبهی زنانهی ناخودآگاه که مردان را به کمال دعوت میکند. آیا این استعاره هنوز در روابط امروز هم کارایی دارد؟
راهکار:
اگر به دنبال نوشتن شعر یا متن عاشقانهای با همین مضمون هستی، میتوانی تضاد بین «بیبال» و «فرشته بودن» را بسط بدهی: مثلاً بالهای گمشدهاش عشق یا مهربانی باشد.