شعر کوتاه در مورد شهر

دیوانه‌ی شهرم، اما ویرانه‌ی شهرم:

در روانشناسی، «تناقض تنهایی در جمع» توصیف‌کننده‌ی همین حس است: فرد در میان انبوهی از مردم، احساس انزوا و بی‌پناهی می‌کند. مغز در این حالت، هم‌زمان سیگنال‌های تهدید (ازدحام) و پاداش (امکان ارتباط) را دریافت می‌کند که منجر به سردرگمی عاطفی می‌شود. شما در شهر خود بیشتر «ناظر» هستید یا «ساکن»؟

راهکار:

این حس دوگانه‌ی تعلق و بیگانگی در شهر، سوژه‌ی قدرتمندی برای یک مجموعه عکس یا یادداشت‌های کوتاه روزانه است. می‌توانی روی این تضاد تمرکز کنی و آن را بسط دهی.