شعر کودکانه خنده دار

اتل متل مورچه؛ طنز شیرین نوستالژی برای بزرگترها:

مورچه‌ها اسکلت بیرونی دارند و شکستگی پایشان ترمیم نمی‌شود، اما جالب است که مورچه‌های زخمی توسط همنوعان به لانه برده می‌شوند و تا ۴۸ ساعت با سه پا به فعالیت ادامه می‌دهند. در مستعمره، «بیمارستان» مورچگان وجود دارد! نکتهٔ تراژیک: در این شعر، مورچه تنهاست. آیا تنهایی، درد را واقعی‌تر می‌کند؟

راهکار:

این لحظهٔ تمسخر شیرین به خود، درواقع یک مکانیسم روانی ظریف است: کودک درونت با خواندن شعر، اضطراب بزرگسالی را تخلیه می‌کند. آن مورچهٔ کوچک، نماد زخم‌های خودت است که هنوز می‌توانی به آن بخندی. همین خنده، مرهم است.