شعر کنایه ای کوتاه

از میان مارها جان بردم؛ پروانه‌ای مرا کشت:

مغز انسان تهدید را بر اساس نشانه‌های باستانی پردازش می‌کند؛ تصویر مار در کسری از ثانیه آمیگدال را فعال می‌کند، اما پروانه در دسته‌ی «زیبا و امن» بایگانی می‌شود. به همین دلیل زخم‌های عاطفی ناشی از چیزهای ظریف اغلب عمیق‌ترند؛ چون سیستم هشدار پیش از برخورد فعال نشده است. در نظریه آشوب، بال‌زدن پروانه می‌تواند طوفان بیافریند؛ شاید این شعر همان اثر پروانه‌ای در مقیاس احساس است.

راهکار:

وارونه‌سازی هوشمندانه‌ای از منطق بقاست: ما برای تهدیدهای آشکار مثل مار آماده‌ایم، اما در برابر زیبایی آرام و بی‌خطر ناگهان بی‌دفاع می‌شویم. قاتل شاید نه خود پروانه، بلکه غافلگیری از اعتماد به چیزی است که خطری نشان نمی‌دهد؛ مرگ عاطفی اغلب از جایی می‌آید که انتظارش را نداریم.