شعر گرچه بگیرند دنیا را

دنیای من تسخیرناپذیر است؛ شعری برای استقلال درونی:

از منظر عصب‌شناسی، «دنیای درون» حاصل شبکه حالت پیش‌فرض مغز است—فضایی که حتی در سلول انفرادی هم به خلق روایت و معنا ادامه می‌دهد. مغز ما یک شبیه‌ساز واقعیت است و تسخیر آن از بیرون تقریباً ناممکن، مگر با دستکاری‌های شیمیایی شدید. این همان دژی است که شاعر می‌گوید «هرگز نخواهند گرفت». آخرین باری که این قلعه را به روی مهاجم بستی کی بود؟

راهکار:

دنیای درونی‌ات همان قلعه‌ای است که فقط تو معمارش هستی. می‌توانی هر روز با خاطرات، ارزش‌ها و تخیل‌اتت آن را باشکوه‌تر بسازی، بی‌آنکه نیازی به مصالح دنیای بیرون داشته باشی.