شعر غیبت یار

ممنوع الخروجی از سرزمین احساسم:

در روان‌شناسی شناختی، غیبتِ یک فردِ دارای بار هیجانی، فعالیت قشر سینگولیت خلفی را خاموش نمی‌کند؛ مغز او را همچنان به‌عنوان محرک حاضر پردازش می‌کند. برای همین ردِ ذهنی دیگران از مرزهای واقعی عبور نمی‌کند، اما ویزای اقامتش در حافظه هرگز باطل نمی‌شود. پدیده‌ی «ادامه‌ی حضور خیالی» نشان می‌دهد آدم‌ها پس از رفتن نیز در نقشه‌ی عصبی ما راه می‌روند.

راهکار:

این متن را می‌توان از نگاه گذرنامه‌خوانی عاطفی هم دید: بعضی آدم‌ها بدون هیچ مدرک رسمی در ذهن ما اقامت دائم می‌گیرند و مرزها را نه جغرافیا، که خاطره تعیین می‌کند.