شعر زیبای هوشنگ ابتهاج: تماشای تو و نگاه دیگران:
در روانکاوی لاکان، «نگاه» هرگز یکطرفه نیست؛ ما همزمان ناظر و منظوریم. این شعر دقیقاً لحظهی ترکخوردن توهم تماشاگر صرف بودن را نشان میدهد. در علوم اعصاب هم «نورونهای آینهای» در مغز ما با دیدن نگاه دیگران فعال میشوند، انگار که خودمان دیده میشویم. جالبتر اینکه پدیدهی «اثر نورافکن» میگوید ما معمولاً بیش از حد تصور میکنیم زیر ذرهبینیم؛ اما اینجا شاعر از فرط شیفتگی، برعکس عمل میکند و کاملاً از تماشای خلق غافل میماند. آیا شما هم لحظهای را تجربه کردهاید که ناگهان دریابید خودتان سوژهی تماشای جمعیتاید؟
راهکار:
برای گسترش این ایده، از زاویهی تماشاگران یک داستان کوتاه بنویسید: شاید آنها هم عاشقاند و در چهرهی شما جستجوی مفقودهای میکنند. این کار مفهوم «نگاه دوطرفه» را غنیتر میکند.