دلتنگی بعد از جدایی؛ حسرت دیدار معشوق در یک بیت کوتاه:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد انتظارِ دیدار، دوپامین بیشتری از خودِ دیدار آزاد میکند؛ مغز در خیالِ وصل، پاداش را پیشخور میکند. از طرفی درد دوری در همان مناطقی از مغز پردازش میشود که درد فیزیکی را حس میکند، به همین دلیل «جدایی» واقعاً درد دارد. نکتهی متناقض: هرچه فاصله طولانیتر، تصویر ذهنی معشوق ایدهآلتر میشود و دیدار واقعی ممکن است در برابر آن کمرنگتر به نظر برسد. آیا دیدار واقعی جرئت رقابت با تصویر خیال را دارد؟
راهکار:
این دلتنگی را نه به چشم شکست، که به چشم قطبنمایی ببین که هنوز سمتِ خواستن را بلد است؛ نوشتن از «چه شود تو را ببینم» یعنی خیال هنوز از واقعیت ناامید نشده. میتوانی نسخهی دیدار خیالیات را بسط بدهی: اگر همین حالا روبهرو شوی، اولین جملهات چیست؟