شعر فلسفی عمیق

ای دل، دریاچه‌ی نورم و شب‌پوشِ تماشا
در موجِ سکوتِ من، می‌درخشد غمِ دنیا

هر سنگِ مسیرم اگر تیره‌ست، چه باک؟
ماه از دلِ تاریکی‌ام آورد، چراغِ فردا.️

دنیا، رمالی است که رویِ صورتِ بدبخت، خط می‌کشد؛

و ما، دعانویسانی هستیم که با انگشتانِ نمک، بر آب می‌نویسیم.

حقیقت این نیست که در سره‌ی کوچه به دنبالِ مقصدی باشی؛

حقیقت آن است که بفهمی:

هر چه از آسمان می‌خواهی (دعا)، از درونِ خودت می‌ریزد (آب)،ه

و هر چه از زمین می‌ترسی (نمک)، تنها بخشی از همان رقصِ رمال است.
̸ش̸ا̸ع̸ر̸ک ̸ع̸ز̸ا̸ز̸ی̸ل
𝓏.𝓎𝓎𝓎️