شعر فقر و علی

شعر مذهبی: سالهاست که مسکینم یا علی:

در فرهنگ عامه، امام علی (ع) را «شاه مردان» و «قسمت‌ده فقرا» می‌خوانند، لقبی که ریشه در باور به وساطت او برای گشایش روزی دارد. جالب اینجاست که در متون عرفانی، «مسکین» به کسی گفته می‌شود که هستی‌اش در وجود حق فانی شده و تنها ابزاری که برای طلب دارد، نام محبوب است. این شعر دقیقاً روی همین پاشنه می‌چرخد: گدایی که گدایی‌اش هم از آرزوی علی (ع) سرچشمه می‌گیرد. آیا شما هم ردپای این نگاه را در شعرهای نذری قدیمی دیده‌اید؟

راهکار:

این شعر نمادین را می‌توان از منظر عرفان اجتماعی هم خواند: «فقر» در ادبیات شیعی، تنها نداری مادی نیست، بلکه مقامی است که انسان را بی‌واسطه‌تر به دستگیری امام می‌رساند. شاید بسط چنین زاویه‌ای در پست بعدی، عمق ارادت را به یک گفت‌وگوی جمعی جذاب تبدیل کند.