شعر فیض کاشانی: باده عرفانی و فنای عقل و دل:
پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند تجربه‌های عرفانی عمیق با کاهش فعالیت شبکه حالت پیش‌فرض مغز (DMN) همراه‌اند؛ همان شبکه‌ای که حس «منِ» جدا و کنترل‌گر را می‌سازد. وقتی عقل و هوشِ جزئی از مدار خارج شود، مغز حالتی از وحدت و بی‌مرزی را گزارش می‌کند. به همین دلیل فیض کاشانی «بر باد دادن دل و دین و هوش» را با استعاره‌ی باده پیوند می‌زند، نه با مستی فیزیکی.
راهکار:
این بیت را نه شکایت از باختن، که توصیف لحظه‌ی فنای عارفانه بخوان؛ جایی که عقل جزئی کنار می‌رود تا نوعی دانایی کلی و بی‌مرز جایگزین آن شود. «بر آب دادن» در این معنا، استعاره از رها کردن کنترل ذهنی است، نه نابودی.