شعر عاشقانه: میان دستهایمان دیوار کشیدند:
آیا میدانستید تصویرسازی ذهنی لمس شدن، همان نواحی مغزی لمس واقعی را فعال میکند؟ قشر حسی-پیکری در خیالپردازی لمسی نیز تحریک میشود و مغز نمیتواند کاملاً بین خاطرهی لمس و خیال قوی تمایز قائل شود. بیدلیل نیست که شاعران قرنها پیش این راه فرار را یافتند. آیا ما داریم به موجوداتی تبدیل میشویم که لمس را فقط در ذهن شبیهسازی میکنند؟
راهکار:
این بیت را میتوان بهعنوان یک استراتژی شناختی مدرن خواند: در روانشناسی، «شبیهسازی ذهنی» حضور عزیزان، همان مسیرهای عصبی دیدار واقعی را فعال میکند. پس خیال فقط تسلی نیست، یک تمرین مغزی برای زنده نگهداشتن ارتباط است.