شعر درباره سیاهی

از چه می‌ترسی دگر بعد سیاهی رنگ نیس | شعر فلسفی کوتاه:

در فیزیک نور، سیاهی یک رنگ نیست؛ نبودِ نور مرئی است. اما در رنگدانه، سیاه حاصل جذب همه‌ی طول‌موج‌هاست. تیره‌ترین ماده‌ی ساخته‌شده، «ونتابلک»، ۹۹.۹۶۵٪ نور را می‌بلعد؛ چشم انسان با دیدن آن، عمق و فاصله را از دست می‌دهد و مغز دچار سردرگمی فضایی می‌شود. پس سیاهی مطلق، پیش از آن‌که نبودِ رنگ باشد، فروپاشی ادراک است. اگر جلوی سیاهیِ محض بایستی، از خودِ تاریکی می‌ترسی یا از بی‌مرزی‌اش؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ی فیزیک هم دید: سیاهی مطلق، نبودِ نور است، اما در هنر، سیاه بومِ خالی‌ای است که هر رنگی از آن آغاز می‌شود. پس بعد از سیاهی، نه رنگ که امکانِ بی‌نهایت رنگ است؛ ترس، شاید فقط پیش از جهش معنا دارد.