دنیایی به نام مادر؛ شعری کوتاه درباره عشق به مادر:
ریزکیمریسم جنینی یعنی سلولهای فرزند سالها بعد از تولد در مغز و خون مادر باقی میمانند و حتی در ترمیم بافت او نقش دارند. پژوهشها دیانای فرزند را در مغز مادر تا دههها بعد دیدهاند. پس مادر فقط جهانی در ذهن ما نیست؛ ما هم سلولی از او را با خود حمل میکنیم و او سلولی از ما را. شاید همین راز آن بیت باشد.
راهکار:
این بیت معادلهی آشنای جهان/انسان را وارونه میکند: معمولاً ما در عالم جا میشویم، اما اینجا مادر خودش جهانی است که ما در آن جا میشویم. رازش این است که مادر پیش از زبان و حافظه، اولین معماری ذهن ماست؛ جهانی که بعدها همهی جهانهای دیگر را در خود معنا میکند. برای همین است که فقدان او هم مثل فروپاشی یک کیهان شخصی تجربه میشود.