شعر در مورد شهید

شعر مذهبی شهید راه حق؛ از شور تشییع تا غربت کاروان:

در آیین‌های سوگ جمعی، گریه‌ی هماهنگ و حرکت دسته‌جمعی فقط تخلیه‌ی هیجان نیست؛ مغز با ترشح اکسی‌توسین، پیوند اجتماعی را تقویت می‌کند و «دیگری» را به «ما» تبدیل می‌کند. به همین دلیل تشییع شهید، همزمان یک مراسم تدفین و یک بازتولید هویت است؛ جایی که بدن غایب، به بدن اجتماعی جمعیت پیوند می‌خورد. آیا این همبستگی آیینی در شبکه‌های اجتماعی هم همین کارکرد را دارد یا فقط به تماشا بدل می‌شود؟

راهکار:

در این شعر، شهید از یک فرد به یک «نشانه» و «آیین» بدل می‌شود؛ جمعیت، اشک، پرچم و قرآن همه بخشی از یک روایت جمعی‌اند که غم شخصی را به حافظه‌ی تاریخی گره می‌زند. این همان مکانیزمی است که در آن، فقدان فردی به همبستگی گروهی و هویت ماندگار تبدیل می‌شود.