شعر در مورد بی‌اعتمادی

دعای تلخ در جامعۀ بی‌یار:

این بیت، نمونۀ کلاسیک «تراژدی اجتماع» است؛ وضعیتی که در آن منافع فردی کاملاً در تضاد با منافع جمع قرار می‌گیرد و همکاری غیرممکن می‌شود. نظریه‌بازی این حالت را «معمای زندانی» می‌نامد، جایی که عدم همکاری، حتی با وجود سود مشترک، به انتخاب منطقی تبدیل می‌شود. جامعۀ توصیف‌شده، دقیقاً در این دام افتاده است.

راهکار:

این بیت، که به حافظ یا سعدی نسبت داده می‌شود، در واقع از شاعری به نام «قاسم انوار» است. جست‌وجوی نام او می‌تواند دریچه‌ای به اشعار کمترشنیده‌شده عرفانی باز کند.