شعر در مورد بی وفایی

ناگهان در کوچه دیدم بی‌وفای خویش را
باز گم‌کردم ز شادی دست‌وپای خویش را.

با شتاب ابرهای نیمه‌شب می‌رفت و بود
پاک چون مه، شسته روی دل‌ربای خویش را.

چون گلی مهتاب‌گون در گلبنی از آبنوس
روشنی می‌داد مشکین‌جامه‌ه‍ای خویش را.

گرم صحبت بود با آن خواهر کوچک‌ترش
تا بپوشد خنده‌های نابجای خویش را.

می‌درخشید از میان تیرگی‌ها گردنش
چون تکان می‌داد زلف مشک‌سای خویش را.

گفته بودم بعد از این باید فراموشش کنم
دیدمش وز یاد بردم ️

با دلی که بویی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است

در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است




ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مُرد

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مُرد
️