شعر چشمای خیس

شعر چشمای خیس و رگ خشک؛ غم عاشقانه:

اشک‌های احساسی برخلاف اشک‌های ناشی از پیاز، سرشار از هورمون‌های استرس مانند کورتیزول و پروتئین‌های عصبی‌اند؛ یعنی گریه فقط نماد غم نیست، بلکه یک تخلیه‌ی شیمیایی واقعی است. مغز هنگام گریه، اکسی‌توسین و اندورفین ترشح می‌کند و به همین دلیل بعد از گریه‌ی عمیق، نوعی آرامش متناقض حس می‌شود. جالب‌تر این‌که گریه یک پیام اجتماعی خاموش است؛ پیش از آن‌که بگویی، نشان می‌دهد.

راهکار:

این تصویر یک تناقض زنده است: رگِ خشک یعنی نبود شورِ زندگی، اما چشمِ خیس همان مایع باقی‌مانده از احساسی است که هنوز نمرده. می‌شود این‌طور خواندش که تنها چیزی که از این بدنِ بی‌خون بالا آمده، همان غمی است که هنوز جریان دارد.