شعر بدون قافیه

قافیه باختن و همه چی ردیفه؛ طنزی درباره زندگی:

اثر پرت‌فال می‌گوید آدم‌های ماهر وقتی یک اشتباه کوچک می‌کنند، جذاب‌تر می‌شوند؛ کمال، دیوار می‌سازد، اما خطای کوچک پنجره باز می‌کند. این قافیه‌ی باخته همان پنجره است: شعر را از روی کاغذ می‌آورد توی زندگی. آیا بی‌نقص بودن واقعاً همان‌قدر هم که تصور می‌کنیم دوست‌داشتنی است؟

راهکار:

این جمله تصویر تازه‌ای از آرامش است: نه رسیدن به کامل‌بودن، بلکه رها کردنِ ایده‌آل. قافیه‌ی باخته آزادیِ بعد از آن است؛ مثل شهری که برقش رفته و ناگهان ستاره‌ها پیدا می‌شوند.