شعر باران و بغض؛ دلتنگی پشت پنجره:
اشک عاطفی با اشک رفلکسی متفاوت است: حاوی هورمون‌های استرس و پروتئین‌هایی است که بدن هنگام فشار روانی می‌سازد؛ همین است که «بغض» را پیش از گریه در گلو حس می‌کنیم، جایی که عضلات حنجره میان سکوت و صدا قفل می‌شوند. باران هم در شعر فارسی اغلب اشکِ ابر است؛ پنجره و حنجره هر دو مرزِ نشتِ درون‌اند. کدام‌یک زودتر می‌شکند: شیشه یا صدا؟
راهکار:
این دو بیت باران را نه فقط آب‌وهوا، بلکه آینه‌ای برای بغض درون می‌کند؛ پنجره مرزِ خانه و شهر است و حنجره مرزِ سکوت و صدا. اگر یک جزئیات حسی دیگر مثل بخار روی شیشه یا لرزش قطره اضافه شود، تصویر از حالت دوخطی بیرون می‌آید و به یک صحنهٔ کاملِ دلتنگی تبدیل می‌شود.