شعر بامداد خمار

عشق در جهانی که می‌خواهد زیر و رو شود:

در فیزیک کوانتوم، اصل «ناظر» می‌گوید واقعیت تنها هنگام مشاهده شکل می‌گیرد. متن شما جهانی بی‌ثبات را توصیف می‌کند که گویی وجودش به «نگاه» یک ناظر وابسته است. آیا عشق، آن ناظر نهایی است که به هرج و مرج، معنا می‌بخشد؟

راهکار:

این متن را می‌توان با نگاهی به مفهوم «عشق در فلسفه اگزیستانسیالیستی» بازخوانی کرد؛ جایی که انتخاب فرد در جهانی بی‌معنا، خود معنا می‌آفریند. شاید ارزش دارد بپرسیم: «پایداری» او در این جهانِ «زیر و رو»، خود چه انتخابی است؟