نالههایی که حتی کافر را به رحم میآورد، اما معشوق نه:
تحقیقات نشان میدهد صوت ناله و گریه، سیستم عصبی پاراسمپاتیک شنونده را فعال میکند و حس همدلی را تحریک میکند، اما تنها تا آستانهای مشخص. تکرار بیش از حد این نالهها، مغز را دچار پدیدهای به نام «خستگی همدلی» میکند؛ یعنی همان کافری که بار اول به رحم میآمد، بار صدم بیتفاوت میگذرد. جالب اینجاست که در بسیاری از فرهنگها، نوحههای عاشقانه برای حفظ همین فاصلهٔ روانی ساخته شدهاند، نه برای جلب ترحم. سؤال تاو: آیا نالههایت معشوق را بیدار میکند یا خواب او را عمیقتر؟
راهکار:
در روانشناسی امروز به این «اثر تماشاگر» در عشق میگویند: هرچه بیشتر ناله کنی، معشوق تماشاگرتر و بیتفاوتتر میشود. نالههایت را به یک تغییر درونی تبدیل کن؛ شاید معشوق با سکوت تو بیدار شود.