در عصر تکرار، من ترجیح میدهم شعری باشم که هیچکس وزناش را نمیداند و آهنگی که نتهایش از جنس بلور اشک و لبخند است. ریشههای من نه در خاک، که در امتداد یک نگاه نجیب گره خوردهاند. من همان نقطهی دوردست افقم؛ جایی که دریا و آسمان، در آغوش هم به ابدیت میپیوندند و تمام مرزها، اعتبارشان را از دست میدهند.
نوشته ی خودم:))
-ملکه ی ماه🌙️
نوشته ی خودم:))
-ملکه ی ماه🌙️
3.5
فلسفی عاشقانه افق دریا و آسمان بیمرزی نگاه نجیب شعر بی وزن افق جایی است که خط مستقیم به انحنا تبدیل میشود؛ د...