شعر ایران وطن

من ایرانم: شعری از دل فاجعه‌ها:

شاید ندانید که بر اساس نظریه «حافظه جمعی» موریس هالبواکس، جوامعی که ترومای مشترک را به صورت روایت‌های شاعرانه و نمادین بازگو می‌کنند، انسجام عمیق‌تری پیدا می‌کنند. هر کدام از این فاجعه‌ها مثل یک «نقطه عطف» در ناخودآگاه جمعی ثبت می‌شود و نسل بعد نیز آن را به ارث می‌برد. این دقیقاً همان فرآیندی است که باعث می‌شود یک ملت از دل خاکستر دوباره متولد شود. سوال: آیا می‌توان این روایت را به یک اقدام عملی برای پیشگیری از فاجعه‌های آینده تبدیل کرد؟

راهکار:

این متن روایت زخم‌های جمعی ایران است. هر فاجعه یک لایه از هویت ملی را ساخته. شاید بتوان این شعر را به یک قطعه هنری چندرسانه‌ای (مثل موشن‌گرافیک) تبدیل کرد تا نسل جدید با تاریخ معاصر ایران از طریق تصویر و احساس ارتباط بگیرد.