شعر ایران ویران سرا؛ عشق به وطن با همه کاستیها:
از دیدگاه علوم اعصاب، عشق به وطن حتی وقتی ویران است، با ترشح اکسیتوسین در مغز گره خورده؛ هورمونی که در دلبستگی مادر به نوزاد یا عشق بیقید و شرط فعال میشود. جالب اینجاست که مدارهای مغزی ما «آشنایی» را با «پاداش» اشتباه میگیرند، حتی اگر آن آشنا منبع درد باشد. آیا این عشق نوعی وابستگی ناسالم است یا ضرورت بقای فرهنگی؟
راهکار:
این عشق فراتر از یک احساس ساده است؛ روانشناسان آن را «دلبستگی به مکان» (Place Attachment) مینامند که حتی در شرایط فروپاشی زیرساختها نیز باقی میماند. گویی هویت فرد با خاک گره خورده. میتوان این ایده را با یک آزمایش فکری گسترش داد: اگر ایران یک شخص بود، این بیت چه توصیفی از او میکرد و چرا هنوز دوستداشتنی است؟