شعر عاشقانه غمگین: رسیدن به معشوق در پیری:
پدیدهای در علوم اعصاب به نام «خطای رسیدن»: مغز انسان پس از سالها انتظار برای یک هدف بزرگ، در لحظه دستیابی، ترشح دوپامین را کاهش میدهد و چهبسا احساس پوچی جای شادی بنشیند. در ادبیات فارسی، این یعنی وصال گاهی قاتل شور عشق است. آیا اگر رسیدن آنقدر دور باشد که در پیری رخ دهد، مغز ما عملاً لذت را در خودِ حسرت بازتعریف میکند؟
راهکار:
در روانشناسی مثبتگرا، «رسیدن» همیشه نقطه اوج لذت نیست. گاهی خودِ مسیر انتظار، با همه غمهایش، به زندگی معنا میدهد و بخشی از هویت عاشق میشود. شاید شهریار غمهای ثریا، گنجی است که هرگز حاضر نیست آن را حتی با وصال عوض کند.