شعر انتظار و وصال از شهید عباس دانشگر:
در روان‌شناسی عصبی، انتظارِ پاداش اغلب قوی‌تر از خودِ پاداش فعال می‌شود؛ آزمایش‌های دوپامین نشان داده‌اند که مغز در فاصله‌ی بین میل تا رسیدن، بیشترین برانگیختگی را دارد. به همین دلیل است که زخم انتظار در مغز، مدارهای درد فیزیکی را روشن می‌کند و هم‌زمان، لذتِ امید را می‌سازد. در سنت عرفانی، این وضعیت را «قبض» در برابر «بسط» می‌خواندند؛ جایی که رنجِ نرسیدن، خود نوعی رابطه با معشوق است. سؤال تیز: اگر وصال کامل شود، آیا اساساً عشق و انتظار از بین نمی‌رود؟
راهکار:
در چارچوب روان‌شناسی انتظار، این بیت یک پارادوکس را نشان می‌دهد: وصال قرار است مرهم باشد، اما همان انتظارِ زخم‌زننده، معنا و عمق عشق را ساخته است. می‌توان آن را به تجربه‌ی مدرن «درد شیرینِ چک‌کردن مدام پیام‌ها» تعمیم داد؛ جایی که فاصله، خودِ رابطه را تعریف می‌کند.