پارادوکس عشق و دشمنی در شعر عماد خراسانی:
جالب است بدانید پدیدهای به نام «سندرم استکهلم» وجود دارد که در آن گروگانها به گروگانگیر خود علاقه پیدا میکنند. این سازوکار روانی بقا، با ترشح هورمونهایی مثل اکسیتوسین، دلبستگی به تهدیدکننده را ایجاد میکند. حتی در تاریخ، زنان اسیر گاهی با فاتحان ازدواج میکردند. آیا عشق به دشمن جان ریشه در همین مکانیزم باستانی دارد؟
راهکار:
این بیت یادآور «پیوند آسیبزا» (Trauma Bond) در روانشناسی است؛ رابطهای که در آن فرد به کسی که به او آسیب میزند وابسته میشود. پاداشهای مقطعی و چرخهای از آرامش و تنش، مغز را درست مثل یک اعتیاد درگیر میکند. شاید شاعر ناخودآگاه این الگوی کهن روانی را فریاد زده است.