شعر علیرضا بدیع

شعر هفت آسمان دارد طوافم می‌کند از علیرضا بدیع:

در کیهان‌شناسی بطلمیوسی، هفت آسمان متناظر با ماه، عطارد، زهره، خورشید، مریخ، مشتری و زحل بود و هرکدام فلکی شفاف داشتند که دور زمین می‌چرخید. در ادبیات عرفانی همین چرخش افلاک، طوافِ قلب انسانِ کامل است. شاعر با «کم بریز» از ساقی نمی‌خواهد قطع کند؛ بلکه در اوج جذبه، میان دو نبودن و نابود شدن ایستاده است.

راهکار:

این بیت وارونگی لطیفی دارد: معمولاً انسان طواف می‌کند، اینجا هفت آسمان طوافِ انسان می‌کند. در نجوم قدیم هفت آسمان هرکدام فلکی با حرکت خاص بود؛ پس شاعر خود را مرکز این چرخش می‌بیند. «کم بریز» هم نه انکار، که پذیرش از سر پُری است.