شعر اعتراضی سهراب

ای آدم‌های شاد؛ غم غرق شدن دیگران در شعر سهراب:

در روانشناسی اجتماعی، اثر تماشاگر نشان می‌دهد هرچه تعداد ناظران یک بحران بیشتر باشد، احتمال کمک فردی کمتر می‌شود. از طرفی، غرق‌شدگی واقعی برخلاف تصویر سینمایی، بی‌صدا و بدون دست‌تکان‌دادن رخ می‌دهد؛ قربانی نمی‌تواند فریاد بزند چون تمام انرژی‌اش صرف نفس‌کشیدن می‌شود. شاعران شاید این خاموشی مرگ را زودتر از علم حس کرده‌اند. آیا اگر می‌دانستید غریق واقعی چه شکلی است، باز هم فقط تماشا می‌کردید؟

راهکار:

این شعر صرفاً نقد دیگران نیست؛ گاهی ما همان فرد غرق‌شونده‌ای هستیم که بی‌صدا دست و پا می‌زنیم و کسی متوجه نمی‌شود. این زاویه‌دید تازه، مرز بین ناجی و قربانی را محو می‌کند: شاید دفعه بعد که کسی خاموش رنج کشید، همین تصویر ذهنی باعث شود پیش از آنکه دیر شود، موج‌شکنی کنید.