شعر عاشقانه ستاره و ماه

شعر آی ستاره؛ این ماه طفلی جز تو کیو داره؟:

اخترشناسان به ستارگان نوزاد «پیش‌ستاره» می‌گویند؛ اجرامی که هنوز همجوشی هیدروژن را شروع نکرده‌اند و نورشان فقط از رمبش گرانشی ابر گازی می‌آید. جالب اینجاست که هر ستاره‌ی بالغ، زمانی یک پیش‌ستاره‌ی گمشده در دل سحابی بوده؛ یعنی همان «طفل» آسمانی که حالا از آن می‌گوییم، چند میلیون سال بعد خودش مادرِ سیاره‌ها می‌شود.

راهکار:

این خطاب پرتمنا به ستاره را اگر از زاویه‌ی خودِ ستاره بشنویم، معادله برعکس می‌شود: تو همان ستاره‌ای که این ماه فقط تو را دارد، نه بقیه. شعر را یک بار با ضمیر «من» بخوان؛ از یک دلتنگی عاشقانه به یک بیانیه‌ی خوداتکایی تبدیل می‌شود.