قربون دونهدونه پلکزدنت؛ وقتی عاشق جزئیات میشوی:
پلکزدن فقط یک رفلکس نیست؛ مغز در همان گیرودار نیمثانیهای، تصویر را «ذخیره» و از حالت دروننگر به بروننگر سوییچ میکند. آزمایشهای عصبشناختی نشان میدهد هر پلک، مرزِ یک «حال» ذهنی است و به همین دلیل، عاشقشدنِ واقعی با تماشای همین وقفههای کوچک عمق پیدا میکند. جالبتر این که وقتی کسی جلوی چشمت پلک میزند، مغزت چند میلیثانیه از جهان بیرون میافتد تا خاطره بسازد؛ یعنی پلکزدنِ معشوق، کارخانهی حافظهی توست. حالا تصور کن این کارخانه هر روز چند فریم از او برایت مونتاژ میکند؟
راهکار:
این حس را به یک بازی عاشقانه تبدیل کن؛ مثلاً با معشوقت قرار بگذار هر بار که پلک میزند، یعنی «من هنوز عاشقتم» تا عاشقی به یک زبان خصوصی تبدیل شود.