عطر جا مانده در پیراهن؛ شعر عاشقانه محسن حیدری:
برخلاف بقیه حواس، پیام بویایی پیش از تالاموس وارد آمیگدال و هیپوکامپ میشود؛ یعنی بو دروازه مستقیم حافظه هیجانی است. به همین دلیل ماندن عطر در پارچه فقط یادآوری نیست، بازسازی عصبی همان لحظه است. پژوهشها نشان میدهند خاطرات بویایی دیرتر محو میشوند و بار احساسی بیشتری دارند. جالب اینجاست که پدیده «اثر پروست» دقیقاً همین را میگوید: یک محرک حسی میتواند کل یک رابطه را در چند ثانیه زنده کند، بیآنکه ارادهای در کار باشد.
راهکار:
این حس را میتوان «ردپای بویایی عشق» نامید؛ ذهن تو از طریق بو، غیاب را به حضور تبدیل کرده است. میتوانی همین تصویر را با یک خاطره حسی دیگر مثل صدای خنده یا گرمای دست ادامه بدهی تا شعر را از تکحسی به چندحسی گسترش بدهی.